Het DESAR concept (DEcentralised SAnitation and Reuse) is er op gericht om huishoudelijk afvalwater plaatselijk te zuiveren en te recycleren.
Huishoudelijk afvalwater bestaat uit twee stromen; grijs
afvalwater en bruin afvalwater. Grijs afvalwater is afkomstig van bad, douche, keuken, wasmachine en dergelijke, terwijl bruin afvalwater faecaliën bevat.
Grijs huishoudelijk afvalwater kan op lokale schaal gezuiverd en gedesinfecteerd worden, het behandelde water kan dan hergebruikt worden op lokale schaal.
Doel van deze studie is enkele koolstof gebaseerde
anodematerialen te testen op hun efficiëntie voor het oxideren van een anionische (natrium dodecyl benzeensulfonaat) en een kationische (hexadecyl trimethylammoniumchloride) tensio-actieve stof (T-A).
De anodematerialen die worden getest zijn een grafietplaatje, glassy carbonkorrels en een BDD-plaatje (Boron-Doped Diamond).
Uit de experimenten blijkt dat de BDD-anode het minste energie verbruikt om een bepaalde hoeveelheid T-A te oxideren.
Bij de andere anodematerialen is er een duidelijke abrasie te merken van de anode, wat tot gevolg heeft dat het behandelde water wordt gecontamineerd met koolstof.
In een volgende fase wordt het anodeoppervlak vergroot met een factor 4. Het best presterend anodemateriaal wordt hiervoor gebruikt. Dit is dus de BDD-anode.
Nu wordt een synthetisch afvalwater aangemaakt met de
anionische en kationische T-A en E. coli (106 CFU/ml). De
experimenten zijn nu gericht op een oxidatie van de T-A en een simultane desinfectie van de E. coli bacteriën.
In een laatste fase worden experimenten uitgevoerd op een echt grijs afvalwater. Dit is afkomstig van de afloop van een wasmachine. De concentratie aan E. coli in dit water bedraagt 7,03 log(CFU/ml).
Het verloop van TOC (Total Organic Carbon), BOD, CFU/ml en
tensideactiviteit wordt geanalyseerd voor elk experiment met synthetisch afvalwater.