In deze opstartfase wordt het belangrijkste doel bereikt: het effluent van de Biopass-BTR behaalt de Vlaremnormen voor COD, BOD en zwevende stoffen. Zelfs bij een vergelijking met de Nederlandse norm voor een klasse IIIB inrichting, die moet voldoen aan de strengste normen, voldoet de effluentkwaliteit voor alle opgegeven parameters behalve voot het gehalte aan fosfor. Tevens is duidelijk op te merken dat er reeds nitrificatie optreedt: de ammoniumconcentratie in het effluent is verwaarloosbaar en is volledig omgezet is tot nitraat.
De efficiëntie van de voorbezinktank is niet optimaal in vergelijking met de richtwaarden van Aquafin. Dit is mogelijk te wijten aan de staalnamemethode waarbij telkens een deel van de drijfiaag meegeschept werd. In de toekomst kan een staalname onder de oppervlakte van het water dit probleem verhelpen.
Het water van de nabezinktank deint op en neer, wat de bezinking verstoort. Een betere effluentkwaliteit kan wellicht bekomen worden indien dit verhinderd wordt.
Het influent wordt gekenmerkt door een lage gemiddelde vuilvracht met een grote variatie. Een verdere karakterisatie toonde aan dat de voorbezinking in de septische put in de
studentenresidentie een geringe invloed had op de samenstelling van het afvalwater. Na het plaatsen van een schot in de verdeelput op het testterrein kon de invloed van de bezinking ook
hier geminimaliseerd worden. Mogelijke artificiële oorzaken voor de grote variatie van de vuilvracht van het influent werden onderzocht door het nemen van een 24-uren gemengd staal en het nagaan van de invloed van het pompdebiet en de pompduur op de vuilvracht van het influent. Het 24-uren gemengd staal van het influent en het effluent toonde een goede overeenkomst met een schepstaal. Het gemengde staal bestond echter slechts uit twee : staalnamen per pompinterval. Niet zozeer het pompdebiet als wel de pompduur bleek een invloed te hebben op de vuilvracht. Omwille van bezinking in de verdeelput tijdens de , periodes tussen de pompintervallen, was er een piek in de vuilvracht in het eerste kwartier. Bij de wekelijkse analyses werd echter bijna steeds in de tweede helft van het pompinterval staal genomen, wat systematisch tot een onderschatting van de totale vuilvracht leidt. In tegenstelling tot de resultaten van het 24-uren gemengd staal, bleek hier dat de schepstalen toch niet representatief zijn voor de vuilvracht van het influent.
De accuraatheid van de testkits voor nitriet, nitraat, orthofosfaat en totale fosfor werden onderzocht. De tests bleken afhankelijk van de gebruikte verdunning een fout resultaat te geven. Dit probleem dient nog verder onderzocht te worden en eventueel dient overgestapt te worden op testkits van een andere fabrikant.
Het bacteriologisch onderzoek toonde een reductie aan van pathogene organismen met ongeveer twee logaritmische eenheden van het effluent ten opzichte van het influent. Hieruit kan geconcludeerd worden dat de bacteriepopulatie in de installatie voldoende aangegroeid is om door competitie de fecale bacteriën in dergelijke mate te reduceren. Het rotorslib werd microscopisch onderzocht en de stabiliteit van het slib werd bevestigd door onder meer de aanwezigheid van ciliaten en nematoden en de vorming van grote vlokken, bijeengehouden door filamenten.
Tenslotte kon uit een vergelijking van de oppervlaktebelasting en verblijftijd van de bezinkingstanks met de algemene richtwaarden afgeleid worden dat zowel de voorbezinktanlc als de nabezinktank wellicht overgedimensioneerd zijn. Uitgaande van de huidige organische belasting en stikstofbelasting kon eveneens bepaald worden dat het rotorvolume kleiner mag zijn zonder dat de zuivering hierdoor geaffecteerd wordt. Uiteraard zijn verdere metingen op ander, zwaarder belast afvalwater noodzakelijk alvorens een sluitende conclusie kan getrokken worden.


Auteur: Clarysse, Benjamin
Herkomst: KULeuven, CIT, WMAG (043) 63 2002 188
Referentie: Referentie